Energie besparende maatregelen

Soms kan men er zich niet aan ontdoen met te denken dat wij een zeer betuttelende staatsinstelling hebben. Graag hebben politici overal in de pap te roeren.

De regering-De Croo had zo ook een ‘expertengroep’ eind april aangesteld om met voorstellen te komen om de impact van de economische crisis op België te beperken. Er werd van hen verwacht dat zij oplossingen zouden brengen voor de huidige situatie met de gevolgen van de Oekraïense oorlog en op te leggen beperkingen voor Rusland, maar eveneens naar de inwoners van dit land.

In hun eindrapport pleiten de acht experts, voornamelijk economen, ervoor om zo snel mogelijk werk te maken van energiebesparende maatregelen. Liever vandaag dan morgen. Hier zou men niet direct een bezwaar tegen hebben, maar als wij zien hoe ver zij willen gaan, kunnen wij daarbij de vraag stellen waarom zij de Belgische burgers zo willen inperken.

Verrassend genoeg hebben wij nu een heerlijke zomer en hoeven wij geen energie te verliezen aan gas en elektriciteit om ons warm te houden. Maar een zeer warme zomer kan ook een voorbode van een strenge winter zijn. En dan zal het andere koek wezen.

Ook volgens de experten staan we voor een bijzonder zware winter, mogelijk zonder aardgas en olie uit Rusland. Velen van ons herinneren zich nog de tijden van beperking toen er ook een tekort in de toelevering van aardolie was. In vele landen was er tijdens de turbulente periode met oorlogen in Iran en Irak gekozen voor autoluwe en autovrije dagen.

Men moet teruggedacht hebben aan die autoloze zondagen, om deze nu weer op tafel te leggen.

Het eerste verbod op autorijden op zon- en feestdagen had te maken met de mobilisatie en het benzinetekort in Duitsland en Frankrijk in 1939. Ook na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog was er, in 1946, onvoldoende voorraad van motorbrandstof en daarom mocht er op zondag alleen auto worden gereden door mensen die voor zakelijke doeleinden op pad waren én toestemming hadden. Na de Suezcrisis in 1956 mochten in Nederland en België de wagens weer eens aan de kant geplaatst worden. Het zondagsrijverbod van 25 november 1956 tot en met 20 januari 1957 viel samen met een periode van buitengewone internationale spanning: niet alleen was door de Suezcrisis de olie-aanvoer vanuit het Midden-Oosten verstoord, maar datzelfde jaar vond ook de Hongaarse Opstand plaats, wat de angst voor vijandelijkheden tussen de NAVO en de Sovjet-Unie vergrootte.

Autoloze zondag in 1973

Een volgende oliecrisis kwam 16 jaar later op onze contreien af. Toen de Jom Kipoeroorlog uitbrak waarbij Israël werd aangevallen door Egypte, Syrië, Algerije, Irak, Koeweit, Libië, Marokko, Saoedi-Arabië, Soedan en Tunesië, kwam de toelevering van olie naar West Europa in het gedrang.
Dat Nederland in die oorlog de zijde van Israël koos viel niet in goede aarde en uit protest tegen deze pro-Israëlische houding draaiden enkele Arabische staten de oliekraan dicht, waarop de regering het olieverbruik probeerde te beperken door autoloze zondagen in te stellen.

Opvallend bij die laatste autoloze dagen was dat de burgers die maatregel ‘handig’ wisten te omzeilen. Om het rijverbod op autoloze zondagen te omzeilen, ging men al op zaterdag rijden en keerde zondagavond laat terug, zodat het benzineverbruik helemaal niet afnam.

Die handige kneepjes van bepaalde burgers, die maakten dat die beperking niet veel uithaalden zijn die mensen in die expertengroep precies vergeten, want nu komen zij daar ook weer met autoloze dagen af.

Erger nog is dat zij het niet aan de mensen zelf over laten om hun wagen nu en dan eens aan de kant te laten en om hun snelheid te minderen zodat zij minder brandstof zouden gaan gebruiken.

‘Betutteling van de hoogste graad’: weinig politiek animo voor lagere snelheid op autosnelweg

Zij willen een snelheidsbeperking van 100 kilometer per uur op autosnelwegen opleggen, waarbij het voor de expertengroep “voor de hand liggend” is om onze hang naar olie te verkleinen. Hetzelfde geldt voor temperatuurlimieten voor de verwarming van kantoorgebouwen. Daarbij zouden zij willen verplichten dat ieder bedrijf de temperatuur met twee graden zou moeten verplichten. Hierbij zien zij over het hoofd dat bepaalde bedrijven al enkele jaren zuinig willen omspringen met hun energiefactuur en ook rekening houden met de belasting naar het milieu toe; Zulke voorzichtige bedrijven zouden daar nu voor afgestraft worden en hun mensen in de kou moeten zetten.

Ook wil de expertengroep een knip in de subsidies voor bedrijfswagens, wat natuurlijk als muziek in de oren van de regeringsleiders klinkt. Hierbij wordt vooral gekeken naar een beperking van tankkaarten voor privégebruik. Een politiek gevoelig thema, maar volgens de expertengroep doet zich vandaag een ‘window of opportunity’ voor.

MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez heeft goede redenen om te passen voor

“militante gadgets zoals de snelheidsbeperking op de snelweg”.

Ook de Vlaamse liberalen hebben zich al uitgesproken tegen een lagere snelheid op autostrades. Ze vinden dat een symbolische maatregel qua koopkracht. Verder mogen wij niet uit het oog verliezen dat al heel wat mensen hun snelheid al hebben aangepast om minder te gaan hoeven tanken. En de snelheidsduivels die blijven over de baan scheren, terwijl deze met snelheden ver boven de 130 nog steeds onvoldoende gepakt worden en nog minder gestraft worden. Wat als die snelheid van 120 km/u nog niet kan nageleefd worden, waarom dan anderen afstraffen die wel redelijke snelheden aanhouden, maar nu en dan ook eens ergens snel moeten zijn en dan geen 120 km/u zouden mogen rijden? Laat toch iedereen voor zichzelf beslissen hoe snel zij willen rijden, zo lang ze maar onder de 120 km/u blijven. Dat zij vlugger een lege tank zullen hebben zullen zij zelf moeten ondervinden en in de geldbeugel voelen.

Dat Cd&v-voorzitter Sammy Mahdi het verplicht maximaal 100 kilometer per uur rijden of een temperatuurlimiet op kantoor “betutteling van de hoogste graad” noemt, is heel juist en zulk een door de staat opgelegde maatregels kan alleen maar het ongenoegen bij de burger verergeren en tot grote ergernis leiden.

Dat het huidige systeem van salariswagens, dat zeer onrechtvaardig is, zou worden aangepakt is niet slecht. Ook een invoering van beperkingen op tankkaarten (tankpas of brandstofpas), zodat enkel woon-werkverkeer er mee vergoed kan worden, helpt mee rechtvaardiger op te treden naar mensen die met het openbaar vervoer naar het werk moeten en geen vrije aankoop van benzine krijgen op het werk. Dat de regering de verlenging van het sociaal energietarief tot eind 2022 heeft goedgekeurd zullen die mensen gelukkig wel kunnen voelen.

Een voorbeeld van een gascentrale: De IJsselcentrale in Zwolle

Volgens de regeringsleiders worden wij nu met de grootste energiecrisis sinds de Tweede Wereldoorlog geconfronteerd. Als eenvoudige burgers kunnen wij slechts zien hoe die politiekers maar blijven palaveren en niet echt ernstig verantwoorde maatregelen nemen in deze zogenaamd ‘grootste energie crisis’. Langs één kant beweren ze dat gas te vervuilend is en zullen burgers binnen enkele jaren zelfs niet meer mogen kiezen om op een gasvuur hun eten klaar te maken, dit terwijl de regering wel speciaal gascentrales zal bouwen om slechts voor een zeer korte tijd te werken en gas te verspillen om elektriciteit op te wekken. Begrijpen wie begrijpen kan, en dat Groenen hier dan nog achter staan, terwijl all die verloren bouwstoffen over enkele jaren de vuilhoop dan weer kunnen aanvullen. Die twee centrales zouden dan samen goed zijn voor meer dan 2000 megawatt. Dat is meer dan wat alle zonnepanelen en windmolens in Vlaanderen opbrengen.

“Laten we de situatie niet dogmatisch maar rationeel bekijken.”

durft Vlaams minister van Energie Zuhal Demir zeggen.

In het kader van de nieuwe industriële strategie van de Europese Unie erkent de Europese Commissie de noodzaak van een meer strategische benadering van hernieuwbare energiebronnen. Naar aanleiding van de presentatie van de strategie organiseerde de European Parliamentary Research Service in samenwerking met het directoraat-generaal Extern beleid van het Parlement een webinar om de ontwikkelingen in de mondiale fotovoltaïsche (PV) industrie te evalueren. Het evenement bracht zowel kansen als uitdagingen in kaart – niet alleen voor de EU, maar ook voor India, om hun afhankelijkheid van in China geproduceerde fotovoltaïsche zonne-energietechnologieën te verminderen.

Gelukkig zijn er meerdere bedrijven die rustig in de achtergrond blijven doorwerken om doeltreffende oplossingen te vinden voor het wereldwijd probleem van energie voorziening.

In onze achterkamer kunnen wij slechts grinniken als wij zien hoe stuntelig onze ‘verkozenen’ elkaar in de haren vliegen en niet water in hun wijn willen doen om haar burgers vooruit te helpen en hun zware lasten te verlichten.

Arm Vlaanderen … of … Arm België!

Published by Marcus Ampe

Retired dancer, choreographer, choreologist Founder of the Dance impresario office and archive: Danscontact-Dansarchief plus the Association for Bible scholars, the Lifestyle magazines "Stepping Toes" and "From Guestwriters" and creator of the site "Messiah for all". - Gepensioneerd danser, choreograaf, choreoloog. Stichter van Danscontact-Dansarchief plus van de Vereniging voor Bijbelvorsers, de Lifestyle magazines "Stepping Toes" en "From Guestwriters" en maker van de site "Messiah for all".

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: